Ellen
tafel / oplage: onbeperkt / 1993
Ellen vroeg of ik voor haar een tafel wilde maken. Ze liep de winkel uit, en ik zag haar perfecte heupen in strakke spijkerbroek, op dat moment wist ik direct al hoe de poten zouden moeten zijn. Ik dacht aan haar foto’s van mannen en paarden, bewogen en aangetast. Iets dergelijks wilde ik ook met haar tafel doen. Simpel zou het kunnen zijn als ik het hout niet zou lijmen of schaven of pas maken. Met een lijmklem zou ik het ruw kunnen samenpersen en het dan zo laten. Ik wilde alleen maar krassen en krabben om het bruikbaar te maken. Uiteindelijk ben ik de naden toch gaan vullen met epoxy in spijkerbroekenkleur. Het is een grillige mooie maar moeilijke en zware tafel geworden.
dining table / amount: unlimited / 1993
Ellen asked me to design a table for her. When she left my shop I saw her perfect hips in tight blue jeans and I knew instantaneously what the table legs should look like. I also pictured her photography, photo’s of naked men and horses, blurry, unclear and rough, emotional. I wanted to do something like that with her table. It would be simple if I wouldn’t glue nor plane nor sand. I wanted to make a ( built-in) clamp and then press the whole thing together. Then I would just scratch and scrape to make the thing usable. Eventually I ended up filling the cracks with ‘blue jeans’ coloured epoxy resin.
